سفارش تبلیغ
صبا

ساقی رضوان ( یکشنبه 92/7/7 :: ساعت 9:30 صبح)


بهارِ زندگیم را بهاری

و

بهانه ی زیستن...

 




ساقی رضوان ( شنبه 92/6/16 :: ساعت 8:34 عصر)



از عجایب خلقت، هدیه دادن مرد به زن در روز دختر و گفتن روزت مبارک است!




ساقی رضوان ( سه شنبه 92/4/4 :: ساعت 8:37 عصر)



چرا مردم فکر می کنند امام جماعت نیاز به تعطیلی و مرخصی ندارد؟ چرا فکر می کنند نباید به زندگیشان برسند و همه وعده های نماز را باید حاضر در مسجد باشند؟

آیا هیچ وقت به این فکر کرده اند که ایام تعطیل و عید نوروز و بقیه مناسبت های دیگر برای آنها تعطیل نیست؟!

آیا به این فکر کرده اند که خانواده دارند؟

آیا به این فکر کرده اند که خانواده شان هم دوست دارند گاهی شبی به مهمانی بروند یا به عروسی ِ دوستشان مثلن؟!

آیا به این فکر کرده اند که اگر مهمان به خانه شان بیاید خانواده شان باید بدون حضور ایشان مدتی را تنهایی از مهمان ها پذیرایی کنند؟! البته این مدت بستگی به مسافت منزل تا مسجد دارد!

آیا فکر میکنند امام جماعت و خانواده اش چون ربات هایی هستند که نیاز به تعطیلات و چیزهای دیگر که در صورت مسجد رفتن، نمیشود به آنها رسید ندارند؟!

آیا فکر می کنند تنها امام جماعت بودن، خوبی و نیکی و اینهاست و به خانواده رسیدن شر است و بدی است و ای وای؟!

بنده منکر ثواب نماز جماعت نیستم ولی...

خودتان را کمی هم جای آنها بگذارید شاید...

شاید آن وقت اگر یک زمانی به مسجد رفتید و امام جماعت نبود خوشحال باشید ازین که شاید خانواده ای از حضور مردشان خوشحالند... خوشحال باشید که در مسجد که خانه ی خداست نماز میخوانید نه خانه... خوشحال باشید که نماز جماعتی در خانه ای کوچک برپاست... هر چند که مأمومش شاید عذاب وجدان داشته باشد...




ساقی رضوان ( یکشنبه 92/4/2 :: ساعت 11:20 صبح)


یک امام جماعت برای یک بار هم که شده باید مسجد نرود و مدام خانمش را سوال پیچ کند تا ببیند چش است که قیافه گرفته!

- برم فلافل بگیرم؟

* نع برنج رو خیس کردم

- بریم بیرون غذا بخوریم؟

- آها برنج خیس کردی!

- بریم مشد؟

* نع...

- بریم قم؟

*‌نع بابا

این در حالیست که یک ربع به اذان مغرب مانده است و برنجی خیس شده روی گاز!

ناگهان جرقه ای در ذهن خانم می زند

* غذا رو درست کنم بریم پارک؟!!!

- باااااشه بریم

و در ربعی از ساعت عدس پلو به مرحله دم کشیدن می رسد و تا امام جماعت وضو بگیرد، ماست و گوجه و خیارشور و دوغ آماده می شود.

بعد از نماز جماعتِ‌ دو نفره هم خانم بدون اینکه قیافه بگیرد وسایل را آماده کرده و به دست امام جماعت میدهد و رهسپار پارک می شوند تا برای اولین بار شام خوردن در پارک را نیز تجربه کنند!

لازم به ذکر است که در راه برگشت به خانه در پارک کوچکی نزدیک خانه که شاید پرنده در آن پر نمیزد، خانم سوار بر تاب می شود و کمی عقده گشایی میکند! البته به صورت کاملا آهسته و به محض دیدن نور ماشینی، از حرکت باز می ایستاد! که در آخر ماشینی توقف میکند و دو عدد فسقلی پیاده میشوند و امام جماعت و خانمش با قیافه ای بشاش راه خانه را در پیش میگیرند!




ساقی رضوان ( سه شنبه 92/3/28 :: ساعت 3:18 عصر)


خرداد که به انتها می رسد

دلم به شوق...

و حال با وجود تو، دو چندان می شود این شوق

چرا که تو هم زاده ی همان اقلیمی...




ساقی رضوان ( شنبه 92/3/18 :: ساعت 12:4 صبح)


سلام...

چون حرفی نبود رفتم ازین دنیا

هنوز هم نیست

اما فقط به خاطر او که خواست بنویسم دوباره برمیگردم:)


پ.ن: او همان کسیست که در این وقت ِ شب مشغول بسته عمامه برای طلبه تازه ملبس شده ایست!




ساقی رضوان ( یکشنبه 92/3/12 :: ساعت 1:37 عصر)


همسر ِ طلبه که بشی باید وقتت رو با مردم تقسیم کنی

توی حرم

توی کوچه

توی مغازه

توی ماشین

توی خونه

حتی وقتی منتظری همسرت از سلمونی بیاد!


پ.ن: ملبس که سلمونی نمیرن! ولی ملت از صد فرسخی میفهمن طرف طلبه س و ... :)



نجوا با ساقی ()

ساقی رضوان ( چهارشنبه 91/11/18 :: ساعت 4:28 عصر)



دیده بودم آقایونی رو که کیف خانومشون رو حمل میکنن و خانوم خیلی آسوده میشود!

اما خب بنا بر لباسِ حاج آقایی ِ جناب همسر همیشه تو دلم میگفتم ایشون که نمیتونن کیف ِ منو بگیرن دستشون... به نظرم اصن خلافِ شأنِ لباسشونِ ...

تا اینکه روزی از روزها فهمیدن که طبق معمول چقدر کیفم سنگینه و اصرار کردن که کیفمُ بدم بهشون و من هی سبک سنگین میکردم خب نمیشه که... و در همین جا عبای محترمشون به دادمون رسیدن و جناب همسر گفتن خب میگیرم زیر عبام... بعد از اینکه مسافتی به آسودگی طی شد دیدم تابحال چقدر خبط و خطا کرده بودم توی دلم و ... و گفتیم که چقدر خوب میشد همیشه کیف ِ سنگینمان را میسپردیم به او...

البته در این بین مدام چشمم به این بود که مبادا کیفم معلوم بشه... و جناب همسر گفتن خب بشه مگه چیه؟!


پ.ن:‌ریحونمون اولین بار که شوهر ِ عمه جانش رو ملبس دید گفت:‌ ئحححح لباس ِ حاج آقایی پوشیدی؟!!!




ساقی رضوان ( شنبه 91/10/9 :: ساعت 3:9 عصر)


خدا یه لطفی کرد و ما به آرزوی دیرینه مون که همانا رفتن پای منبر حاج آقامون بود رسیدیم... البته تلاش های بی دریغ همسر مبنی بر تحمل کردن شِکوه های گوش خراش اینجانب هم قابل ستایش است!

یه کشفی کردم و اونم اینه که آدم بیشترین منبری که حواسش رو جمع میکنه و خوب گوش میکنه منبر همسرشه... چون مجبوره بعدش ایراد بگیره ازش! حاضرم قسم بخورم تا بحال انقد دقیق به منابر گوش نکرده بودم... و همینطور حظ نبردم...

خوشحالیم از رسیدن به این آرزو اونجایی تکمیل شد که بعد از هیئت تصمیم گرفتیم تا خونه مسیر رو پیاده گز کنیم که همسر تصمیم میگیره منو ببره حوزه ی حاج آقا مجتهدی که چند سالی اونجا درس خونده بود... ایشونو خیلی زیاد دوس دارم و یه وقتایی که اسم حوزه شون رو میشنیدم تو دلم میگفتم کاش میشد یه روزی برم اونجا و سر مزارشون...شک داشتیم که باز باشه اون وقت شب! به در حوزه که رسیدیم دیدیم بسته س... گفتم عیب نداره همین که تا اینجا اومدیم خیلی برام ارزش داشت... یهو نگهبانش دیده شد و در رو برامون باز کرد و ...

 


خدا بر درجات ایشون بیفزاید...




ساقی رضوان ( پنج شنبه 91/8/25 :: ساعت 9:51 صبح)

 

گلزار شهدا


هر سال ماه محرّم هیئت که میخواستم برم مجبور بودم یا صبح برم یا عصر که شب خونه باشم... اما میدونستم شبا هیئت رفتن چیزِ دیگریست... نزدیکِ خونه که نمیشد برم چون کلی دوست و آشنا بودن و وقتمون تو هیئت میرفت به صحبت! جاهای دور هم نمیشد چون کسی نبود منو ببره اگه خودمم میخواستم برم خانواده راضی نبودن اون وقتِ شب... محرّم ها رو با این امید سپری میکردم که ازدواج میکنم و شبها با همسر تشریف میبریم هیئت...

اما حالا...

باز هم باید آرزوی شب رفتن به هیئت رو به دوش بکشم... چون همسری نصیبم شده که محرّم ها سرش شلوغه و باید منبر بره... حتی برنامش طوریه که من نمیتونم برم پای منبرِ خودش...
حتی فکر میکنم نباید خیلی مزاحمش شم که بتونه خوب مطالعه کنه و خوب تمرکز و خوب سخنرانی...

آدم گاهی چه فکرا و برنامه هایی برا خودش و آینده ش میچینه و چی میشه...




   1   2      >


سفارش تبلیغ
صبا